این روزها گمانه‌زنی در مورد امکان یا عدم امکان وقوع جنگ کم نیست به همین میزان سخن از “وحدت” و ” همدلی”. این کاملا طبیعی است که وقتی کشوری احساس خطر و تهاجم می‌کند به مقوله وحدت و انسجام بپردازد و مردم را هم به آن دعوت کند اما چنین دعوتی برای پذیرش نیاز به مقدمات دارد.
مقدمه لازم برای جلب همراهی ملت‌ها؛ اعتماد و عدالت در رفتار سیاسی، اجتماعی و اقتصادی است. نمی‌شود به مقوله تبعیض اجتماعی یا اقتصاد متزلزل و بی‌ثبات و شئونات اجتماعی بی‌تفاوت بود اما درعین‌حال انتظار داشت که مردم در همه‌حال همراه باشند و دربرابر فشارها از خود مقاومت نشان دهند.
این سخن به این معنا نیست که مردم جامعه تنها در صورت تامین همه نیازها برای کشور خود گامی برمی‌دارند. پیداست که تحقق چنین امری ساده نیست و دلبستگی ملت ها هم در رفع حوایج مادی منحصر نمی‌شود اما لااقل باید این اعتماد و صداقت وجود داشته باشد که مردم بدانند تلاشها و همراهی‌شان در دوران عسر؛ فراموش نخواهد شد.
نکته مهم دیگر در دوران ‌های حساس این است که یاد بگیریم از همه ظرفیت ها و داشته‌های انسانی و غیرآن استفاده کنیم. حذف چهره‌ها یا تخریب گروه‌ها و جریان‌ها به جز اینکه به چالش‌های سیاسی دامن می‌زند کشور را از داشتن منابع و مآخذهای خود محروم می‌کند و بذر نفرت را در دلها می‌کارد. به جز این نباید از نظر دور داشت که جریان‌ها یا افرادی هستند که حقیقتا باید در نیت آنان در دامن زدن به اختلافات شک کرد. نشریه یا سایتی که تصویر دیدار برخی اعضای شورای شهر با رییس دولت اصلاحات را منتشر می‌کند و چهره ایشان را سیاه می‌کند و در کمال وقاحت از این اعضا می‌پرسد که چرا چنین دیداری داشته‌اند؛ مصداق این شک و تردیدند زیرا این پرسش را بی پاسخ می‌گذارند که چگونه می‌توان در این سایتها انواع عکس و فیلم مربوط به چهره‌هایی چون ترامپ و نتانیاهو یا همه آنها که به صراحت بدخواه و دشمن کشورند را دید اما رییس‌جمهور اسبق کشور را باید اینچنین از نگاه‌ها دور داشت و از نماینده مردمی که با اشاره همان چهره مورد وثوق به شورای شهر راه یافته است طلبکارانه از دلیل انجام‌ ملاقات پرسید؟
کشور روزهای سختی را سپری می‌کند. تیغ‌های زهرآگین هر سو مترصد منافع ایران عزیزند و از آن بدتر اذهان ناتوان از تحلیل که در داخل کشور ناخواسته همسو با این نیت های پلید در پی ایجاد نفرت در داخل اند. اگر می خواهیم دلها به هم گره بخورد و طعن طاعنان کارگر نیفتد راهی جز بردباری و تحمل همه نگاه‌ها و دست کشیدن از کینه‌ها نیست. راهی جز همراهی با مردم نه فقط در ” برهه حساس” که در همه آنات وجود ندارد پس اگر به ایران فکر می‌کنیم به این ملزومات پایبند باشیم.